Vergeving en acceptatie

Vergeving en acceptatie

We willen allemaal zelf over ons leven kunnen beslissen. Op het moment dat iemand anders bepaalde keuzes maakt waar jij het maar mee moet doen, komt jouw autonomie in het gedrang. Je bent dan wellicht geneigd om vanuit je emotie te reageren. ‘Het is jouw schuld dat..’ ‘Waarom geef je onze relatie niet nog een kans?’

Natuurlijk, het doet pijn als je partner niet met je verder wil. Dan komen er allerlei emoties om de hoek kijken en ben je geneigd om dingen te zeggen die je misschien niet meent. Door de stress ben je tijdelijk niet in staat om altijd redelijk te zijn en geneigd om vooral vanuit een overlevingsdrang te reageren.

In mijn vorige blogKies je eigen weg’ heb ik geschreven over hoe verwachtingen je kunnen belemmeren je eigen weg te gaan. Dat het helpt als je weet wat je zelf wilt en waar jij voor staat. Acceptatie en vergeving speelt ook een belangrijke rol. En hoe ga je om met je omgeving? 

Acceptatie

Als er gebeurtenissen plaats vinden in je leven die je niet kunt veranderen, heb je uiteindelijk geen andere optie dan ze te accepteren. Doe je dat niet, dan leg je de verantwoordelijkheid voor jouw geluk bij de ander. Dat is makkelijk: omdat de ander het heeft gedaan, ben jij niet verantwoordelijk voor de ellende waarin jij je bevindt. Jij bent het slachtoffer, de ander is de dader.

Als het je lukt om de schuld bij de ander weg te halen, bevrijd je jezelf als slachtoffer. Als je afscheid kunt nemen van je boosheid, zul je merken dat je daardoor meer ruimte krijgt. Brene Brown zegt in haar boek Sterker dan ooit ‘Voor vergeving kan plaatsvinden, moet er iets sterven. Als je de keuze maakt om te vergeven, moet je de pijn onder ogen zien.’  Want als je die boosheid loslaat, zul je verdriet gaan voelen. Boosheid en verdriet liggen dicht bij elkaar: verdriet zit van binnen, boosheid komt naar buiten.

Willem Glaudemans (Het wonder van vergeving) omschrijft vergeving als volgt:

‘Er bestaan veel misverstanden over vergeving, maar eentje ben ik de oer misvatting gaan noemen, omdat die het hardnekkigst en meest desastreus is: dat we vergeven ten behoeve van de ander en er zelf geen baat bij hebben, dat vergeven überhaupt over de ander gaat. Zolang we dat geloven blijven we zelf met de pijn zitten. Het werkt niet. We blijven bijvoorbeeld denken: eerst moet die dader boete doen, zijn gerechte straf krijgen, excuses aanbieden, beloven dat hij het nooit meer doet, zijn leven beteren, dan kan ik hem pas vergeven.

We zien niet dat we juist door deze redenering onze bevrijding blijven uitstellen. We blijven dus zitten met onze haat, wrok en wraak en voeden die alleen maar. En wat het belangrijkste is, we maken onszelf afhankelijk van die ander, en blijven dus zijn slachtoffer.

Daarom benadruk ik dat vergeven over jezelf gaat, zodat jij zelf weer de macht hebt over je eigen leven, in plaats van degene die je als je grote boosdoener beschouwt. Je kunt zelf iets doen, je hoeft niet te wachten tot je ex-partner met bloemen voor de deur staat. Want zelfs als dat al gebeurt, zegt ons ego: ‘je bent nu veel te laat, dat had je eerder moeten doen’ en gooit de deur dicht.

Zolang we voorwaarden blijven stellen aan de ander, kunnen we niet vergeven, en geven we onszelf dus in feite levenslang. Wanneer we dit beseffen, zijn we bereid om naar een andere manier van vergeven te kijken, een die wel werkt, een waarbij we niet afhankelijk zijn, maar zelf het proces   in handen hebben. Dat is de innerlijke weg van vergeven, de innerlijke schoonmaak.

Vergeven is niet iets wat je overkomt. Het begint met het besluit dat je niet langer wilt lijden, dat je je lichaam en geest niet langer wilt verzieken met haat en wraak. Want haat is het vergif dat we zelf innemen, maar waarvan we hopen dat de ander er aan sterft.’

Je omgeving

Als je keuzes maakt kan het zijn dat je omgeving daarop reageert. Die reactie kan bij jezelf ook weer een reactie teweegbrengen.

Als je hebt besloten om te gaan scheiden, zal je omgeving je ongevraagd allerlei adviezen en meningen geven. Dat kan het vertellen dat je gaat scheiden moeilijk maken omdat je bang bent voor de reactie van de buitenwereld. Blijkbaar moet er nog steeds partij gekozen worden en hoor je je als ex-partner op een bepaalde manier te gedragen.

En dan kan het lastig zijn om de afspraken die je samen maakt uit te voeren. Want stel dat je graag samen de verjaardagen van je kinderen wilt vieren, maar je ouders willen niet met je ex-partner in een ruimte zitten. Of je zus wil niet komen kijken bij een voetbalwedstrijd van je kind als de andere ouder er ook is. Dan kun je het gevoel hebben te moeten kiezen, terwijl het probleem niet bij jullie als ouders ligt, maar bij de omgeving. En vaak worden de kinderen daar de dupe van, want zij willen het liefst iedereen om zich heen.

Het feit dat er jaarlijks zo’n 30.000 scheidingen plaats vinden, laat zien dat onze relaties tegenwoordig niet voor eeuwig duren. En dat is niet vreemd omdat wij ons steeds verder ontwikkelen. Onze kijk op voeding, beweging, roken, drank en educatie is in de loop van de jaren drastisch veranderd. Waarom zou ons idee over relaties dan steeds hetzelfde moeten blijven?

 

Het huwelijk in 1960

Uit bovenstaande tekst blijkt dat onze hele rolverdeling binnen het huwelijk is veranderd. Zoals je kunt lezen was het in 1960 totaal anders dan het nu  is. Was het vroeger zo dat je als vrouw niet eens mocht werken als je ging trouwen en werd er van je verwacht dat je alleen voor je man en kinderen zorgde, tegenwoordig is vrijwel iedereen in staat in zijn eigen onderhoud te voorzien. Daarmee is ook de functie van het huwelijk veranderd: we hebben het huwelijk niet meer nodig om te kunnen overleven.

Als het jullie lukt om aan jullie omgeving duidelijk te maken dat het jullie keuze is om niet samen verder te willen als partners, maar als ouders altijd verbonden zullen blijven, dan zet je een grote stap richting de maatschappelijke acceptatie dat een scheiding niet synoniem is aan strijd. Dat goed ouderschap een keuze is als je als partners niet meer samen bent. Dat het meest schadelijke voor je kinderen niet de scheiding zelf is, maar conflicten tussen hun ouders. En dat je dat te allen tijde wilt voorkomen.

Het is goed je te realiseren dat jij kiest wie je wilt zijn. Jij kiest hoe je met emoties omgaat. Kies jij ervoor om je gelukkig en blij te voelen of kies jij voor twijfel, angst, boosheid of verdriet? Kies jij er voor om elkaar het ouderschap te gunnen of wil jij je ex-partner straffen ten koste van de kinderen. Laat jij je leiden door wat je omgeving vindt dat je moet doen of maak jij je eigen keuzes? Wiens leven leid je?

Mocht je veel weerstand van je omgeving ervaren en weet je niet hoe je daar mee om kunt gaan? Als scheidingscoach begeleid ik je graag om daar een weg in te vinden. Je kunt hier een afspraak maken.

Cookie instellingen

Deze website maakt gebruik van functionele en analytische cookies, die noodzakelijk zijn om deze site zo goed mogelijk te laten functioneren. Hieronder kan je aangeven welke andere soorten cookies je wilt accepteren.

Privacybeleid | Sluiten
Instellingen

Cookie-instellingen

Deze website maakt gebruik van functionele en analytische cookies, die noodzakelijk zijn om deze site zo goed mogelijk te laten functioneren. Hieronder kan je aangeven welke andere soorten cookies je wilt accepteren.

Inloggen in de website. Producten in je winkelmandje plaatsen. Het zijn allemaal functionaliteiten die zonder deze cookies niet zouden werken.

View details
Wis mijn instellingen Instellingen gewist!
Scroll naar top