Uit liefde voor je kind

Stel je voor dat je ineens een van je ouders minder vaak ziet. Of dat je in twee huizen moet gaan wonen. Dat je hele veilige wereldje ineens compleet verandert. Daarmee krijgen kinderen in een scheiding te maken. Een pleister en een kus zullen dat niet beter maken. Hoe kun je er zijn voor je kind als je zelf emotioneel niet beschikbaar bent?

Mijn peuter

Hij zat vol vertrouwen, humor en gekkigheid. Onbevreesd trad hij zijn omgeving tegemoet. Ik zie hem nog in z’n blootje in de gang staan. Dikke sjaal om, op rode regenlaarsjes en met zijn winterjas aan. Klaar om op pad te gaan. Ik zie hem zingend door de kamer stampen, met in elke hand een prei waarmee hij op alles wat hij tegenkwam begon te timmeren. Om vervolgens bij onze hond in de mand te gaan zitten. Of schommelend in de woonkamer, met z’n stoere koppie en een lach van oor tot oor. De schaar was de ‘kwiek kwiek’, hij hield van tsiiiiis (kaas) en paskettie (spaghetti). Hij was wie hij was, op volle kracht met al zijn energie de wereld ontdekkend. Dol op z’n zus, op ons en op alles waar wielen onder zaten.

Tot twee maanden voordat hij 3 jaar werd. In een paar dagen tijd, waarin hij te maken kreeg met een situatie die hij totaal niet begreep, veranderde mijn kleine blonde peuter in een ziek, stil, bang kindje, dat niet van mijn zijde week. En ik liet hem, zoveel als mogelijk was. Fysiek was ik er voor hem en probeerde ik hem te laten voelen dat de kust veilig was. Met ontelbare kusjes, zijn hand in de mijne. Emotioneel was ik te druk met mijn eigen angst en verdriet. Ongetwijfeld heeft hij dat gevoeld.

Langzaam en met hele kleine stapjes ging het in de daaropvolgende jaren iets beter. We vroegen een psycholoog om raad en zij vertelde ons dat zolang hij goed at, sliep en speelde het allemaal wel mee viel. Hij leerde zijn tweede moeder kennen, die hem liefdevol twee keer in de week mee nam naar de peuterspeelzaal waar zij de leidster was. Zijn vertrouwen groeide weer een beetje.

Rugzak

Totdat, even nadat hij 5 jaar werd, de volgende last in zijn rugzakje werd gestopt: zijn vader ging dood. En hij wilde ook dood. Want hij miste zijn vader zo. Mijn hart brak. Weer klampte hij zich aan mij vast. Zelfs als ik naar de WC ging, volgde hij mij. En ik liet hem. Tilde hem op als hij dat wilde. Ging met hem op de bank liggen als we allebei even moe waren, mijn armen stevig om hem heen geslagen. Las hem voor ’s avonds als hij naar bed ging, net zo lang tot hij in slaap viel, om dan stilletjes weg te sluipen. Ik zocht wederom hulp en opnieuw werd mij verteld dat het allemaal wel mee viel. Alleen viel het achteraf helemaal niet mee.

In mijn blogAls je hart breekt  heb ik verteld waarom ik doe wat ik doe. Als mediator en als scheidingscoach. En ook als moeder. Heel graag wil ik andere ouders vertellen wat het met je kind doet als zijn grootste angst bewaarheid wordt. Want als ik had geweten wat ik nu weet, was de rugzak van mijn kind minder zwaar geweest en had hij die niet alleen hoeven dragen.

Weerbaarheid

Iedere ouder wil het beste voor zijn kind en zal alles doen wat er in zijn mogelijkheden ligt om zijn kind zo goed mogelijk naar zelfstandigheid te begeleiden. Voor mij was het heel belangrijk dat mijn kinderen zouden weten dat ik onvoorwaardelijk van ze hou en dat ik er altijd voor ze ben. Ik was in de veronderstelling dat ik ze daarmee voldoende veiligheid zou geven. Achteraf is dat niet genoeg geweest.

Ik heb me daar lang schuldig over gevoeld. Nu weet ik dat jezelf schuldig voelen geen enkele zin heeft. Ik heb gedaan wat er binnen mijn kennis en mogelijkheden lag. Ik kan het verleden niet veranderen. Ik kan het accepteren, ervan leren en die kennis delen, zodat jij je kind kunt helpen om te gaan met de scheiding.

Wat we als ouders ook niet kunnen is onze kinderen voor tegenslag beschermen. Want hoe dan ook zullen ze ergens in hun leven obstakels tegenkomen. Wel kunnen we onze kinderen weerbaar maken door ze te leren hoe ze met tegenslag om kunnen gaan.

Gevolgen van onveiligheid voor jonge kinderen

Als jonge kinderen ervaringen krijgen die ze niet begrijpen, trekt die onveiligheid, tot op celniveau, naar binnen. Jonge kinderen hebben nog geen taal tot hun beschikking en kunnen alleen fysiek reageren op stress en spanning. Ze zijn extra kwetsbaar. Onder invloed van stresshormonen, komt hun lichaam in de overlevingsstand en dat kan de ontwikkeling van hun hersenen aantasten. Ze veranderen in wie ze zijn. Mijn zoontje heeft veel angst en spanning gevoeld. En die angst is heel lang in zijn lichaam blijven zitten. Ik heb mijn kleine drieste mannetje nooit meer helemaal gezien. Niet zoals hij was voordat dit gebeurde. En ik vraag me nog altijd af hoe hij zou zijn geweest als hij wel de juiste hulp had gekregen. De veiligheid die ik van buiten gaf, kon de angst van binnen niet verdrijven. Die angst moest van binnen naar buiten.

Bij iets oudere kinderen kan de verhoogde activatietoestand van het centrale zenuwstelsel het vermogen om te leren verminderen. Dit komt doordat er problemen ontstaan met aandacht, concentratie, geheugen en het plannen en wisselen van taken. In dit filmpje van Augeo Foundation en Stichting Kinderpostzegels wordt stress bij kinderen mooi uitgelegd. Ook dit heb ik bij mijn zoontje gezien: het leren leren was verstoord, waardoor hij zich op school niet optimaal heeft kunnen ontwikkelen omdat hij niet in staat was al zijn capaciteiten te benutten.

Wat je kunt doen

Het is belangrijk om met je kind in gesprek te gaan, juist als het zelf niet voldoende woorden heeft om alles te begrijpen. Te onderzoeken wat hem of haar nu kan helpen. Te benoemen wat je ziet. Je kind te leren dat zijn boosheid, verdriet of angst er mag zijn. Hem te helpen deze emoties uit zijn lichaam te krijgen door te spelen, te bewegen, te schreeuwen of te huilen.

Vaak weten kinderen zelf wat ze nodig hebben. Een vraag als ‘Wat zou jou op dit moment helpen?’ is een uitnodiging om dat te uiten. Als je kind het antwoord niet weet, kun je hem helpen door bijvoorbeeld te zeggen ‘De vorige keer vond je het fijn om te tekenen. Zou dat nu ook een goed idee zijn?’ Dat kan je kind helpen om te voelen wat het zelf wil.

Het feit dat jonge kinderen niks van een scheiding merken, is echt een fabel. Jonge kinderen voelen het juist feilloos aan als de sfeer verandert. Wees dus alert als je ander gedrag bij je kind ziet, op welke leeftijd dan ook.

Het meest belangrijke ben jijzelf. Als het jou lukt om de rust weer te vinden, zal dit meteen effect hebben op je kind. Wil jij leren hoe je je emoties kunt neutraliseren? Wil jij weten wat de invloed van de scheiding op jouw kind is en leren hoe je je kind het best kunt begeleiden? Je bent van harte welkom om bij ons een training te volgen. Ook als je praktische handvatten zoekt om je kinderen succesvol op te voeden na de scheiding, kun je bij ons terecht. Klik hier om een afspraak te maken.

Cookie instellingen

Deze website maakt gebruik van functionele en analytische cookies, die noodzakelijk zijn om deze site zo goed mogelijk te laten functioneren. Hieronder kan je aangeven welke andere soorten cookies je wilt accepteren.

Privacybeleid | Sluiten
Instellingen

Cookie-instellingen

Deze website maakt gebruik van functionele en analytische cookies, die noodzakelijk zijn om deze site zo goed mogelijk te laten functioneren. Hieronder kan je aangeven welke andere soorten cookies je wilt accepteren.

Inloggen in de website. Producten in je winkelmandje plaatsen. Het zijn allemaal functionaliteiten die zonder deze cookies niet zouden werken.

View details
Wis mijn instellingen Instellingen gewist!
Scroll naar top